top of page

Co zostaje, kiedy ktoś odchodzi

2 lis
2 minut(y) czytania

DOBRY PORT Logo

REFLEKSJA NA ZADUSZKI



Dzień dobry,

W te dni zapalamy znicze i na chwilę zwalniamy. Często jest to jedyny moment w roku, w którym mówimy o tych, których nie ma. Zwykle wystarczają wtedy dwa zdania i cisza. Chciałabym napisać o tym, co jest pod spodem.




Żałoba nie jest chorobą, którą się leczy

Mamy skłonność do traktowania straty jak zadania do wykonania: przeżyć, przepracować, zamknąć. Tymczasem żałoba bardziej przypomina relację niż etap. Zmienia się razem z nami. Po latach potrafi wrócić przy zapachu, piosence, czyimś geście. To nie jest cofnięcie się. To dowód, że więź nie zniknęła, tylko zmieniła formę.

Ból jako kształt przywiązania

Judith Viorst pisze w książce „To, co musimy utracić", że strata jest wpisana w całe życie, a nie tylko w jego koniec. Tracimy bliskość dzieciństwa, role, plany, wyobrażenia o sobie i o innych. Z tej perspektywy smutek nie jest usterką. Jest rachunkiem za to, że coś było dla nas ważne. Warto zapytać siebie: czego żałuję najbardziej, i co ten żal mówi o tym, na czym mi zależy?

Skończoność jako światło

Irvin Yalom w książce „Patrzeć w słońce" proponuje, by nie odwracać wzroku od myśli o własnej śmiertelności. Nie po to, by się bać, ale dlatego, że takie spojrzenie często porządkuje życie. Rzeczy drobne tracą wagę. Ważne relacje wracają na pierwszy plan. To także sposób, w jaki odchodzący zostają z nami: przez to, jak teraz mówimy, troszczymy się i wybaczamy.

Rzeczy niedopowiedziane

Bywa, że "pod zniczem" leży nie tylko tęsknota, ale też złość, poczucie winy albo ulga, której trudno się przyznać. Relacje rzadko są proste, więc i żałoba rzadko jest. Mieszanina uczuć nie oznacza, że ktoś źle kochał albo źle żegna. Często oznacza, że relacja była prawdziwa.



Kilka pytań na te dni

Bez pośpiechu, można do nich wracać:

• Co po tej osobie zostało we mnie: nawyk, wartość, sposób patrzenia?

• Czego jej nie powiedziano i co z tym dziś zrobić?

• Jakiej straty dotyczy ciężar, który czuję, jeśli nie mogę go przypisać nikomu konkretnemu? Być może to utrata relacji, zdrowia, wyobrażenia o przyszłości.

• Co mogłoby dziś pomóc: rozmowa, list, którego nie wysyłam, spacer?



Gdy ciężar nie mija

Jeśli żałoba trwa i odbiera siły do codziennych spraw, jeśli towarzyszy jej bezsenność, poczucie winy lub myśli, że nie warto żyć, nie trzeba przechodzić przez to samodzielnie. W gabinecie DOBRY PORT jest miejsce na rozmowę o stracie w spokojnym tempie. W nagłym kryzysie: Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych, 116 123, a w zagrożeniu życia 112.

Jeśli ten list jest w tych dniach dla Ciebie ważny, możesz przekazać go komuś, kto też wspomina.

Z ciepłem, Izabela Makowska


 
 
 

Komentarze

Oceniono na 0 z 5 gwiazdek.
Nie ma jeszcze ocen

Oceń
bottom of page